• Autor: Maria Antoni Hikiert
  • 27 gru 2013 18:02

Laminaty HPL robią karierę

W czasie swojej prawie wiekowej historii laminaty przebyły długą drogę rozwoju. Zwiększył się zakres ich zastosowań i zmieniała się technologia wykonania. Początkowo stosowano je jako imitacje naturalnej okleiny lub jako jednobarwne gładkie płyciny.

Dziś są powszechnie i chętnie stosowane w wielu dziedzinach. Dzięki proponowanej przez różnych producentów ogromnej gamie kolorów, rysunków oraz struktur powierzchni, zmieniły swój wizerunek stając się powszechnie stosowanym materiałem o własnej tożsamości.

Historia laminatów

Historia laminatów wiąże się z pierwszymi w skali przemysłowej próbami modyfikacji związków wielkocząsteczkowych. Rozpoczęto je w USA w latach 1850-1875. W wyniku tych prób prowadzonych przez A. Baeyer’a, w 1872 r. otrzymano pierwsze syntetyczne tworzywa, którymi były żywice fenolowo-formaldehydowe, zaliczane do grupy fenoplastów. Ich przemysłową produkcję podjęto jednak znacznie później, bo dopiero w 1909 r. na podstawie patentu, który uzyskał belgijski chemik Leo Hendik Baekeland. Znana i powszechnie używana do dziś nazwa bakelit pochodzi od nazwiska tego chemika. Trzeba tu wyjaśnić, że potoczna nazwa bakelit często była i jest stosowana zarówno dla lanej żywicy fenolowo-formaldehydowej z użyciem różnych wypełniaczy (dziś już rzadko stosowanej), jak też dla laminatów wytwarzanych na nośniku papierowym w oparciu o tę żywicę.

Wkrótce pojawiły się też laminaty wykonywane na bazie innych nośników, jak np. tekstolit na bazie włókna bawełnianego. Od czasu wynalazku Baekeland’a nastąpił i trwa w dalszym ciągu bezustanny rozwój produkcji tworzyw i bazujących na nich laminatów. Tworzywami podobnymi do fenoplastów są aminoplasty, otrzymywane w wyniku kondensacji mocznika z formaliną. Obecnie produkowane są przez przemysł duże ilości fenoplastów i aminoplastów albo w postaci proszków do prasowania pod ciśnieniem (tzw. tłoczyw), albo w postaci materiałów uwarstwionych, czyli laminatów.

Wspólna nazwa „laminaty” obejmuje dużą rodzinę tworzyw, w której laminaty HPL odgrywają coraz bardziej znaczącą rolę. Europejska norma UNI EN 438 definiuje wysokociśnieniowe laminaty dekoracyjne HPL (High Pressure Laminate – laminaty wysokociśnieniowe) jako produkt składający się z warstw materiału włóknistego (np. papieru) impregnowanych żywicami termoutwardzalnymi, łączonych poprzez działanie ciepła i wysokiego ciśnienia (min. 7 MPa) z jedną lub dwiema zewnętrznymi warstwami dekoracyjnymi.

A, b, c o laminatach

Samo słowo „laminat”, jest bardzo pojemne i służy do określania wielu, często znacznie różniących się między sobą wyrobów. Określenie laminaty HPL odnosi się już do bardzo konkretnej, ale w dalszym ciągu szerokiej grupy materiałów.

Nie sposób w krótkim artykule opisać wszystkich zaliczanych do rodziny laminatów materiałów i ich zastosowań. Trudno to zrobić nawet w stosunku do laminatów grupy HPL. Skupmy się więc na tych, które stosuje się powszechnie do uszlachetniania powierzchni płyt drewnopochodnych. Znacząca ich część trafia do przemysłu meblowego.

Gotowy wyrób w postaci pokrytej laminatem płyty powstaje w wyniku różnych procesów technologicznych, które można podzielić na 3-cykliczne, 2-cykliczne, 1-cykliczne.

WASZE KOMENTARZE (0) + DODAJ KOMENTARZ